Semesterferien

In februari doen Oostenrijkers niet aan studeren. Er wordt geskied, familie bezocht, lang uitgestelde zaken gedaan of andere bezigheden uitgevoerd die de maand kunnen vullen zonder studiegerelateerd te zijn. Dat is blijkbaar nodig nadat de drieweekse kerstvakantie alweer een maand achter ons ligt.

Die Semesterferien zijn voor mij nog maar een eigenaardig fenomeen. Zo zwaar was dat eerste semester nu ook weer niet dat ik er een maand van moet bijkomen. Ik voel me wat onthand. Bij gebrek aan structuur en de tijdelijke afwezigheid van nieuw gemaakte vrienden (die op familiebezoek, vakantie of een combinatie van de twee zijn) ben ik de afgelopen dagen toch telkens naar de universiteit gegaan om buitengewoon inefficiënt aan mijn laatste deadlines te werken. Helemaal studievrij is februari enkel voor benijdbare geesten die alles vóór februari weten af te ronden. Wellicht komt er een dag dat ik mezelf daar ook toe mag rekenen. Maar die dag stel ik voorlopig nog even uit.

Wat niet meehelpt met het verhogen van mijn productiviteit is de recente omslag van grijs winterweer naar stralend zonnige dagen die hinten naar een naderende lente. Het gevolg: geplande hele studeerdagen eindigen in omzwervingen door de stad van het ene bankje in de zon naar het andere. En maar zelden zijn dat randonnées die terugkeren naar hun startpunt: de universiteit. Ik houd mezelf voor dat ik het wel nodig zal hebben, die zon. De mens is immers z'n eigen beste bedrieger.

Dus nu zit ik op zo'n bankje in de zon met pen, papier en een kopje koffie op een tafeltje van gestapelde Fritz Kola kratten. Mijn ochtendlijke studeersessie op de universiteit begon productief, maar eindigde met ik die mezelf genadeloos afleidde met gevoelens voor een jongen die had gezegd die dag ook naar de universiteit te komen, maar tot halverwege de dag geen teken van leven vertoonde. Pas toen ik het gebouw alweer lang en breed achter me had gelaten, verscheen er een berichtje op mijn scherm. In een kort moment van zwakte overwoog ik mijn verdere afspraken voor de middag van tafel te schuiven en in een rechte lijn terug naar de universiteit te benen. Als de reden hiervoor mijn studeerwerk was geweest, viel er wat voor te zeggen. Maar om mezelf ook nog op die manier voor het lapje te houden– dat kon ik niet goedpraten. Ik stond op, betaalde en vervolgde mijn weg naar een afspraak verderop in de stad.

Maar ja, sommige keuzes die je van jezelf niet mag maken, worden soms alsnog voor je gemaakt. Verdere vervolgplannen werden onverwacht afgezegd en lieten ruimte voor een einde-middag-studeersessie. Daar ging ik, weer dezelfde weg terug naar hetzelfde gebouw om weer aan dezelfde deadline te werken. Alleen nu naast de jongen die al een week of wat teveel ruimte in mijn gedachten inneemt. Als dat niet de meest ideale omstandigheden zijn om te studeren, dan weet ik het ook niet meer.

Zelfbedrog lijkt een thema te worden deze maand. Volgend jaar even een andere invulling vinden voor mijn Semesterferien.